به گزارش واحد روابط عمومی سازمان ملی کارآفرینی ایران و به نقل از وبسایت «زومیت»:
قطع یا محدودسازی اینترنت در ایران، فراتر از یک تصمیم فنی یا امنیتی، به مسئلهای چندبعدی با پیامدهای گسترده اقتصادی، اجتماعی و خانوادگی تبدیل شده است. بهگفته مشاور وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، تصمیمگیری درباره قطع اینترنت در اختیار وزارت ارتباطات نیست و این تصمیمها در سطوح بالادستی و توسط نهادهای امنیتی اتخاذ میشود؛ با این حال، آثار آن مستقیماً در زندگی روزمره مردم نمایان میشود.
سودابه رادفرد، مشاور وزیر ارتباطات، در یادداشتی با اشاره به جایگاه اینترنت در زیست امروز جامعه تأکید میکند که اینترنت دیگر صرفاً یک ابزار ارتباطی یا سرگرمی نیست، بلکه زیرساختی حیاتی برای معیشت، آموزش، سلامت و ارتباطات انسانی محسوب میشود. از این منظر، هرگونه اختلال در دسترسی به اینترنت، زنجیرهای از خسارتها را فعال میکند که دامنه آن بهمراتب فراتر از حوزه ارتباطات است.
بر اساس این تحلیل، یکی از مهمترین پیامدهای قطع اینترنت، تشدید نابرابری اقتصادی است. هزاران کسبوکار خرد، مشاغل خانگی، فریلنسرها و فعالان حوزه آموزش و درمان به اینترنت وابستهاند و قطع یا اختلال در این زیرساخت، به توقف ناگهانی درآمد این گروهها منجر میشود. رادفرد تأکید میکند که زنان سهم قابلتوجهی از این مشاغل را بر عهده دارند و به همین دلیل، آسیبهای اقتصادی ناشی از قطع اینترنت بهطور نامتوازن بر آنان تحمیل میشود.
این فشار اقتصادی، پیامدهای ثانویه اما عمیقی بر خانوادهها و بهویژه کودکان دارد. کاهش درآمد خانوار میتواند به افت کیفیت تغذیه، افزایش ترک تحصیل پنهان و حتی تشدید پدیده کار کودک منجر شود. از این رو، اختلال اینترنت تنها یک مسئله ارتباطی نیست، بلکه مستقیماً با شاخصهای رفاه اجتماعی و توسعه انسانی گره خورده است.
در حوزه آموزش نیز، جایگزینی کامل آموزش آنلاین با سامانههای داخلی، رویکردی غیرواقعبینانه ارزیابی میشود. بهگفته مشاور وزیر ارتباطات، بخش قابلتوجهی از مدارس—بهویژه مدارس غیردولتی—از بسترهایی غیر از سامانه «شاد» استفاده میکنند و قطع اینترنت، نابرابری آموزشی را تشدید میکند؛ نابرابریای که آثار آن در بلندمدت، شکافهای اجتماعی و اقتصادی را عمیقتر خواهد کرد.
از دیگر پیامدهای کمتر دیدهشده محدودسازی اینترنت، قطع ارتباطات امن انسانی است. برای بسیاری از زنان، کودکان، سالمندان و خانوادههایی که اعضای آنها در خارج از کشور زندگی میکنند، اینترنت تنها مسیر ارتباطی امن، پایدار و حمایتی بهشمار میرود. محدود شدن این مسیر، فشار روانی و اجتماعی مضاعفی بر این گروهها تحمیل میکند.
در جمعبندی این دیدگاه، تأکید میشود که هیچ تصمیم ارتباطیای خنثی نیست. نادیده گرفتن پیامدهای اجتماعی و اقتصادی قطع اینترنت میتواند به فرسایش سرمایه اجتماعی، افزایش بیاعتمادی عمومی و تشدید بحرانهای خانوادگی منجر شود؛ پیامدهایی که ترمیم آنها بهمراتب دشوارتر و پرهزینهتر از مدیریت هوشمندانه و مسئولانه زیرساخت ارتباطی کشور خواهد بود.